ul. Grunwaldzka 21/III piętro, Poznań
|
|
|
|
ul. Grunwaldzka 21/III piętro, Poznań
|
|
|
|
Tymczasowe aresztowanie to najsurowszy środek zapobiegawczy w polskim procesie karnym, stosowany wyłącznie przez sąd na wniosek prokuratora. O losie zatrzymanego decydują pierwsze godziny po zatrzymaniu, jeszcze zanim zapadnie postanowienie o areszcie. Kancelaria Adwokacka Sieńko Pięta i Partnerzy w Poznaniu zapewnia pilną pomoc prawną osobom zatrzymanym, podejrzanym oraz ich rodzinom od pierwszego telefonu, przez udział obrońcy w czynnościach procesowych, aż po zażalenie i wniosek o zmianę środka zapobiegawczego.
Dzięki wieloletniej praktyce w sprawach karnych przed sądami i prokuraturami apelacji poznańskiej oraz znajomości lokalnego orzecznictwa w przedmiocie stosowania i przedłużania tymczasowego aresztowania, adwokaci kancelarii skutecznie reagują w warunkach presji czasu. Reprezentujemy klientów przed Sądem Rejonowym i Okręgowym w Poznaniu, Sądem Apelacyjnym w Poznaniu oraz w kontaktach z Aresztem Śledczym w Poznaniu.
Tymczasowe aresztowanie to najsurowszy środek zapobiegawczy w polskim procesie karnym, stosowany wyłącznie przez sąd na wniosek prokuratora. O losie zatrzymanego decydują pierwsze godziny po zatrzymaniu, jeszcze zanim zapadnie postanowienie o areszcie. Kancelaria Adwokacka Sieńko Pięta i Partnerzy w Poznaniu zapewnia pilną pomoc prawną osobom zatrzymanym, podejrzanym oraz ich rodzinom od pierwszego telefonu, przez udział obrońcy w czynnościach procesowych, aż po zażalenie i wniosek o zmianę środka zapobiegawczego.
Dzięki wieloletniej praktyce w sprawach karnych przed sądami i prokuraturami apelacji poznańskiej oraz znajomości lokalnego orzecznictwa w przedmiocie stosowania i przedłużania tymczasowego aresztowania, adwokaci kancelarii skutecznie reagują w warunkach presji czasu. Reprezentujemy klientów przed Sądem Rejonowym i Okręgowym w Poznaniu, Sądem Apelacyjnym w Poznaniu oraz w kontaktach z Aresztem Śledczym w Poznaniu.
Telefon o zatrzymaniu kogoś bliskiego zwykle przychodzi nagle. Pierwsza reakcja to lęk i poczucie bezradności. Najważniejsze, byś w tym momencie nie tracił czasu na samodzielne ustalenia, których nie zdążysz dokończyć przed posiedzeniem sądu. Przed kontaktem z kancelarią warto zebrać kilka podstawowych informacji, które przyspieszą działanie obrońcy:
Jeżeli części tych informacji nie znasz, mimo wszystko zadzwoń. Kancelaria Adwokacka Sieńko Pięta i Partnerzy ustali brakujące dane bezpośrednio w odpowiedniej jednostce. Nie czekaj na rozwój wydarzeń. Zadzwoń pod numer pilnego kontaktu wskazany na stronie.
Polski proces karny wyznacza bardzo wąskie ramy czasowe dla całej procedury aresztowej. Od momentu zatrzymania do decyzji sądu mija najczęściej nie więcej niż 72 godziny, a każda z tych godzin ma znaczenie.
Najpierw biegnie 48-godzinny termin zatrzymania. W tym czasie organ ścigania musi zdecydować, czy występuje do prokuratora z wnioskiem o skierowanie sprawy do sądu. Jeżeli prokurator uzna, że istnieją podstawy do izolacji podejrzanego, kieruje do sądu wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania. Sąd ma następnie 24 godziny na rozpoznanie tego wniosku, liczone od chwili przekazania zatrzymanego do dyspozycji sądu. Po upływie łącznie 72 godzin od zatrzymania, jeżeli postanowienie o areszcie nie zostało wydane i doręczone, zatrzymanego należy zwolnić.
W tym wąskim oknie obrońca może realnie wpłynąć na bieg sprawy. Obecność adwokata na posiedzeniu aresztowym pozwala bezpośrednio kontrować argumentację prokuratora, przedstawiać dowody przemawiające za środkiem nieizolacyjnym i powoływać się na okoliczności osobiste podejrzanego. Bez obrońcy podejrzany staje sam wobec wniosku przygotowanego przez prokuraturę z dostępem do całości materiału dowodowego.
Jeśli właśnie biegnie ten termin, nie zwlekaj z kontaktem. Każda godzina przybliża decyzję sądu i ogranicza pole działania obrony.
Tymczasowe aresztowanie jest środkiem zapobiegawczym o charakterze izolacyjnym, uregulowanym w art. 249 i nast. Kodeksu postępowania karnego. Jego celem nie jest ukaranie podejrzanego ani przesądzenie o jego winie, lecz zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania karnego. Areszt ma chronić proces przed rzeczywistymi zagrożeniami, takimi jak ucieczka podejrzanego, zacieranie śladów czy bezprawne wpływanie na świadków.
Zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie to dwie odrębne instytucje, które łatwo pomylić. Zatrzymanie to krótkotrwałe pozbawienie wolności stosowane przez Policję lub inny uprawniony organ, ograniczone co do zasady do 48 godzin (z możliwością przedłużenia do 72 godzin po przekazaniu sądowi). Tymczasowe aresztowanie stosuje natomiast wyłącznie sąd, na wniosek prokuratora, i może trwać początkowo do 3 miesięcy, z możliwością dalszych przedłużeń.
Kodeks postępowania karnego nakazuje traktować areszt jako środek ostateczny. Sąd może po niego sięgnąć dopiero wtedy, gdy łagodniejsze środki zapobiegawcze, takie jak poręczenie majątkowe, dozór policji czy zakaz opuszczania kraju, nie są wystarczające do zabezpieczenia toku postępowania. Zasada ta ma fundamentalne znaczenie dla obrony, ponieważ pozwala kwestionować zasadność izolacji w każdej fazie sprawy.
Aby sąd mógł zastosować tymczasowe aresztowanie, muszą zostać spełnione łącznie dwie grupy warunków. Po pierwsze, materiał dowodowy musi wskazywać na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany popełnił zarzucane mu przestępstwo. Samo postawienie zarzutów nie wystarczy, prokuratura musi przedstawić konkretne dowody uprawdopodabniające sprawstwo. Po drugie, musi wystąpić co najmniej jedna z przesłanek szczególnych wymienionych w art. 258 k.p.k.
Każda z tych przesłanek musi zostać udowodniona, a nie jedynie zasugerowana. Rolą obrońcy jest wykazywanie, że argumentacja prokuratora pozostaje na poziomie ogólnym i nie odpowiada rygorom kodeksowym.
Postępowanie aresztowe w polskim procesie karnym ma swoją utrwaloną sekwencję. Od momentu zatrzymania do decyzji sądu o tymczasowym aresztowaniu mija zwykle nie więcej niż 72 godziny a każda z tych godzin ma znaczenie dla dalszego przebiegu sprawy. Poniżej trzy kluczowe etapy, przez które przechodzi zatrzymany i jego obrońca.
Zatrzymania dokonują funkcjonariusze Policji zwykle w miejscu zamieszkania, pracy lub na ulicy. Zatrzymany musi zostać niezwłocznie pouczony o przyczynach i o prawie do kontaktu z adwokatem, a następnie doprowadzony do prokuratury, gdzie przedstawia się mu zarzuty i przesłuchuje w charakterze podejrzanego. Już na tym etapie obecność obrońcy ma kluczowe znaczenie, ponieważ wyjaśnienia złożone w pierwszych godzinach często kształtują dalszy przebieg sprawy.
Jeżeli prokurator widzi podstawy do izolacji, kieruje do sądu wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania z opisem czynu, dowodami i wskazaniem przesłanek z art. 258 k.p.k. Sąd wyznacza posiedzenie aresztowe, w którym uczestniczą prokurator, podejrzany i jego obrońca. Po zapoznaniu się z aktami i wysłuchaniu stron sąd wydaje postanowienie o uwzględnieniu lub oddaleniu wniosku – zwykle bezpośrednio po naradzie.
Na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od ogłoszenia. Rozpoznaje je sąd wyższej instancji. Obrońca może podnosić zarówno błędy w ocenie przesłanek, jak i nieproporcjonalność zastosowanego środka zapobiegawczego. Niezależnie od zażalenia obrona może w każdym czasie składać wniosek o uchylenie aresztu lub o zmianę środka zapobiegawczego, jeżeli zmieniły się okoliczności uzasadniające izolację.
Pytanie o maksymalny czas trwania aresztu zadaje praktycznie każda rodzina. Odpowiedź wymaga rozróżnienia kilku etapów postępowania. Podstawowy okres tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym wynosi 3 miesiące. Może on zostać przedłużony przez sąd właściwy do rozpoznania sprawy łącznie do 12 miesięcy, jeżeli zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające dalszą izolację.
W postępowaniu sądowym (po wniesieniu aktu oskarżenia) łączny okres tymczasowego aresztowania, do chwili wydania pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji, nie może przekroczyć 2 lat. Każde kolejne przedłużenie wymaga odrębnego postanowienia i może zostać zaskarżone. Powyżej tych progów areszt może być przedłużony wyłącznie przez sąd apelacyjny, na wniosek sądu prowadzącego sprawę, w sytuacjach wyjątkowych. Każdorazowe przedłużenie musi być uzasadnione konkretnymi okolicznościami związanymi z zawiłością sprawy lub przyczynami niezależnymi od organów procesowych. Owszem, zdarzają się postępowania, w których areszt trwa wiele miesięcy, a niekiedy nawet ponad rok. Nie oznacza to jednak, że obrona pozostaje bezradna. Każde przedłużenie można kwestionować, a w toku całego postępowania można składać wnioski o uchylenie aresztu lub o zmianę środka zapobiegawczego.
Przekroczenie standardowych progów wymaga wystąpienia wyjątkowych okoliczności. W praktyce dotyczy to spraw o zorganizowaną przestępczość, postępowań o szczególnej zawiłości dowodowej, spraw z udziałem licznych podejrzanych lub takich, w których konieczne jest przeprowadzenie czasochłonnych czynności międzynarodowych. Wniosek o przedłużenie aresztu ponad standardowe limity kieruje do sądu apelacyjnego sąd prowadzący sprawę. Wnioskodawca musi wykazać, że dalsza izolacja jest niezbędna, a prowadzone czynności nie mogą zostać zastąpione innymi środkami. Obrona ma pełne prawo kwestionować zarówno samą podstawę przedłużenia, jak i ocenę aktualności przesłanek aresztowych. Każde przedłużenie podlega zaskarżeniu w trybie zażalenia.
Tymczasowo aresztowany pozostaje osobą niewinną w świetle prawa. Domniemanie niewinności obowiązuje aż do uprawomocnienia się wyroku skazującego. Pobyt w areszcie śledczym wiąże się jednak z ograniczeniami, dlatego warto wiedzieć, jakie uprawnienia są zagwarantowane bezwzględnie. Każdy tymczasowo aresztowany ma prawo do obrońcy od pierwszej chwili pozbawienia wolności. Może ustanowić obrońcę z wyboru lub zwrócić się o wyznaczenie obrońcy z urzędu, jeżeli spełnia warunki ustawowe. Kontakty z obrońcą podlegają szczególnej ochronie i co do zasady odbywają się bez obecności osób trzecich.
Aresztowanemu przysługuje prawo do informacji o zarzutach w języku dla niego zrozumiałym, prawo do zaznajomienia się z treścią postanowienia o tymczasowym aresztowaniu oraz prawo do składania wyjaśnień lub odmowy ich składania. Korzystanie z prawa do milczenia nie może być uznane za okoliczność obciążającą. W obszarze warunków bytowych aresztowanemu gwarantuje się opiekę medyczną, dostęp do duchownego wybranego wyznania, odpowiednie warunki higieniczne, możliwość codziennego spaceru oraz dostęp do prasy i książek. Korespondencja z obrońcą jest objęta szczególną ochroną i nie podlega cenzurze. Ograniczenia, które nakłada organ dysponujący (prokurator w postępowaniu przygotowawczym, sąd w postępowaniu sądowym), muszą mieć konkretne uzasadnienie. Każda decyzja ograniczająca kontakty, korespondencję czy widzenia może zostać zaskarżona.
Możliwość kontaktu z osobą najbliższą jest jedną z najważniejszych potrzeb rodzin osób tymczasowo aresztowanych. Przepisy gwarantują tymczasowo aresztowanemu co najmniej jedno widzenie w miesiącu z osobą najbliższą, choć w praktyce organ dysponujący może przyznać większą liczbę widzeń. Aby uzyskać zgodę na widzenie, należy złożyć pisemny wniosek do organu, który dysponuje aresztowanym. W postępowaniu przygotowawczym jest to prokurator prowadzący sprawę, po wniesieniu aktu oskarżenia, sąd, przed którym sprawa się toczy. Wniosek powinien zawierać dane osoby ubiegającej się o widzenie, stopień pokrewieństwa lub charakter relacji oraz dane aresztowanego wraz z sygnaturą sprawy.
Rozmowy telefoniczne są dopuszczalne za zgodą organu dysponującego. W zależności od fazy postępowania mogą podlegać kontroli. Korespondencja również podlega kontroli, z wyjątkiem korespondencji z obrońcą, organami państwa i Rzecznikiem Praw Obywatelskich.
Tymczasowo aresztowany może otrzymywać paczki z odzieżą, bielizną, obuwiem i środkami higieny osobistej, na zasadach określonych w regulaminie aresztu śledczego. Szczegółowy zakres dopuszczalnych przedmiotów określa administracja jednostki. Jeżeli organ dysponujący odmawia zgody na widzenie lub nakłada nadmierne ograniczenia, adwokat może zaskarżyć tę decyzję. Praktyka pokazuje, że dobrze umotywowane zażalenia często prowadzą do złagodzenia restrykcji.
Pierwsze 72 godziny to ważny okres całej sprawy aresztowej. To w tym czasie zapadają decyzje, które mogą zaważyć na losie postępowania na kolejne miesiące. Adwokat uruchomiony w pierwszych godzinach po zatrzymaniu podejmuje natychmiast kilka równoległych działań. Ustala jednostkę, w której przebywa klient, kontaktuje się z prowadzącym sprawę, dociera do zatrzymanego w celu udzielenia mu pierwszych instrukcji procesowych, w tym wskazówek dotyczących prawa do milczenia i sposobu zachowania w trakcie czynności. Równolegle zbierane są informacje od rodziny: dane o sytuacji zawodowej, rodzinnej, zdrowotnej zatrzymanego, dokumenty potwierdzające stałe miejsce zamieszkania i więzi społeczne. Te informacje stają się materiałem do argumentacji przeciw izolacji. W miarę możliwości obrońca analizuje zebrany przez prokuraturę materiał dowodowy w zakresie, w jakim jest mu udostępniany przed posiedzeniem. Pozwala to przygotować reakcję na wniosek aresztowy i zaproponować alternatywę w postaci środka nieizolacyjnego.
Rodzina nie jest biernym obserwatorem postępowania. Wręcz przeciwnie, bliscy odgrywają istotną rolę w budowaniu argumentacji obrończej, zwłaszcza tej dotyczącej okoliczności osobistych podejrzanego. Najbardziej praktyczna forma wsparcia to gromadzenie dokumentów, które obrońca może wykorzystać na posiedzeniu aresztowym lub przy wniosku o zmianę środka zapobiegawczego. Mowa o zaświadczeniach o zatrudnieniu, umowach o pracę, dokumentach potwierdzających stałe miejsce zamieszkania, dokumentach dotyczących obowiązków alimentacyjnych, opieki nad dziećmi lub osobami zależnymi, dokumentacji medycznej w przypadku poważnych chorób.
Drugim obszarem jest przekazywanie informacji o sytuacji życiowej zatrzymanego. Adwokat potrzebuje wiedzy o rodzinie, miejscu pracy, planach życiowych, ewentualnym leczeniu czy zobowiązaniach finansowych. Im pełniejszy obraz, tym mocniejsza argumentacja przeciw izolacji. Argumenty osobiste realnie wpływają na decyzje sądu. Sąd ocenia nie tylko materiał dowodowy, lecz również to, czy podejrzany ma stałe więzi w środowisku, jakie konsekwencje społeczne i rodzinne miałaby długotrwała izolacja, oraz czy istnieją alternatywne sposoby zabezpieczenia toku postępowania. Dobrze przygotowany pakiet okoliczności osobistych potrafi przeważyć szalę.
Postanowienie o tymczasowym aresztowaniu nie kończy obrony, lecz otwiera jej nowy rozdział. Polski Kodeks postępowania karnego przewiduje kilka równoległych ścieżek, z których obrońca może korzystać przez cały czas trwania aresztu.
Pierwszym narzędziem jest zażalenie na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania. Można je wnieść w terminie 7 dni od ogłoszenia postanowienia. Uprawnieni do złożenia zażalenia są podejrzany, jego obrońca, a w pewnych sytuacjach również osoby najbliższe. Zażalenie rozpoznaje sąd wyższej instancji.
Drugim narzędziem jest wniosek o uchylenie tymczasowego aresztowania. Można go złożyć w każdym czasie trwania środka, jeżeli ustały lub uległy zmianie okoliczności, które uzasadniały izolację. Wniosek rozpoznaje organ, w którego dyspozycji aresztowany aktualnie pozostaje.
Trzecie narzędzie to wniosek o zmianę środka zapobiegawczego na nieizolacyjny, na przykład poręczenie majątkowe, dozór policji lub zakaz opuszczania kraju. Wniosek można składać wielokrotnie, w miarę pojawiania się nowych okoliczności. Każdorazowe przedłużenie aresztu również podlega zaskarżeniu. Obrona może kwestionować nie tylko pierwsze postanowienie, lecz każdą kolejną decyzję sądu o utrzymaniu izolacji. To istotne, ponieważ argumenty, które nie przekonały sądu na początku, mogą zyskać wagę po kilku miesiącach.
Zażalenie na postanowienie o tymczasowym aresztowaniu nie jest formalnością. Statystyki sądowe pokazują, że istotna część zażaleń kończy się zmianą lub uchyleniem postanowienia, zwłaszcza wtedy, gdy obrońca działał od początku i precyzyjnie identyfikuje słabe punkty wniosku prokuratorskiego.
Najczęściej skutecznym argumentem jest brak dostatecznego uzasadnienia przesłanek z art. 258 k.p.k. Jeżeli sąd pierwszej instancji oparł się na ogólnych sformułowaniach o obawie matactwa lub ucieczki, bez wskazania konkretnych okoliczności, sąd wyższej instancji często takie uzasadnienie podważa.
Drugim mocnym argumentem jest zmiana okoliczności, która zaszła już po wydaniu postanowienia. Może to być na przykład przeprowadzenie kluczowych czynności dowodowych, wyłączenie ryzyka matactwa, ujawnienie nowych dokumentów dotyczących sytuacji osobistej podejrzanego.
Trzeci argument to nieproporcjonalność środka. Obrona wykazuje, że ten sam cel procesowy można osiągnąć przy zastosowaniu łagodniejszego środka zapobiegawczego, na przykład poręczenia majątkowego z dozorem policji. Zasada proporcjonalności jest zakotwiczona zarówno w polskim prawie, jak i w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Powodzenie zażalenia w dużej mierze zależy od tego, czy obrońca był obecny na posiedzeniu aresztowym i zna pełną argumentację prokuratora. Dlatego tak ważne jest jak najwcześniejsze ustanowienie obrony.
Kodeks postępowania karnego przewiduje katalog środków nieizolacyjnych, które w wielu sprawach skutecznie zabezpieczają tok postępowania bez konieczności izolacji podejrzanego.
Poręczenie majątkowe polega na złożeniu określonej kwoty pieniężnej, papierów wartościowych, zastawu lub hipoteki, jako gwarancji stawiennictwa podejrzanego i nieutrudniania postępowania. Poręczenie może złożyć sam podejrzany lub osoba trzecia. W razie naruszenia obowiązków procesowych kwota poręczenia może ulec przepadkowi.
Dozór Policji zobowiązuje podejrzanego do zgłaszania się w wyznaczonych terminach do określonej jednostki Policji, informowania o wyjazdach, niekontaktowania się z określonymi osobami. Dozór bywa łączony z innymi środkami i często stanowi realną alternatywę dla aresztu.
Zakaz opuszczania kraju połączony z zatrzymaniem paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekraczania granicy, eliminuje obawę ucieczki za granicę, jednocześnie pozwalając podejrzanemu funkcjonować w dotychczasowym środowisku. Sąd może łączyć te środki, dostosowując je do konkretnej sprawy.
Wniosek o zastosowanie środka nieizolacyjnego w miejsce aresztu można złożyć w dowolnym momencie postępowania, a obrońca powinien rozważyć go zawsze, gdy pojawia się szansa na zmianę dotychczasowego stanowiska sądu.
Sąd ustala wysokość poręczenia majątkowego indywidualnie, uwzględniając przede wszystkim sytuację majątkową podejrzanego i osoby składającej poręczenie, charakter i wagę zarzucanego czynu oraz wysokość ewentualnej szkody. Kwota powinna być na tyle wysoka, by realnie zabezpieczać tok postępowania, ale nie wygórowana w stopniu uniemożliwiającym jej złożenie.
Poręczenie nie musi być wpłatą gotówkową. Można je ustanowić również poprzez zabezpieczenie na nieruchomości w formie hipoteki, zastaw na wartościowych ruchomościach czy złożenie papierów wartościowych. Ta elastyczność bywa decydująca dla rodzin, które nie dysponują znaczną gotówką.
Rolą obrońcy jest negocjowanie realnej kwoty poręczenia i przedstawienie sądowi argumentów świadczących o tym, że proponowana wysokość spełnia funkcję zabezpieczającą bez nakładania nadmiernego ciężaru ekonomicznego.
Współpraca z kancelarią adwokacką w sprawach aresztowych ma swoją utrwaloną sekwencję. Pierwszym krokiem jest rozmowa telefoniczna, w której ustalamy podstawowe okoliczności: kogo dotyczy sprawa, gdzie znajduje się osoba zatrzymana, jaki organ prowadzi postępowanie, jakie zarzuty zostały lub mogą zostać postawione. Następnie adwokat udaje się do jednostki, w której przebywa zatrzymany, lub kontaktuje się z prokuratorem prowadzącym sprawę. Celem jest uzyskanie wglądu w dotychczasowe ustalenia oraz nawiązanie bezpośredniego kontaktu z klientem. Ten kontakt podlega ochronie tajemnicy obrończej.
Kolejny etap to przygotowanie do posiedzenia aresztowego. Adwokat analizuje wniosek prokuratorski, ocenia zasadność każdej z przesłanek, przygotowuje argumentację dotyczącą okoliczności osobistych klienta oraz ewentualnych alternatyw w postaci środków nieizolacyjnych. Podczas posiedzenia aresztowego obrońca aktywnie uczestniczy w czynności sądowej: przedstawia stanowisko, zadaje pytania, składa wnioski dowodowe, formułuje argumenty końcowe. Jeżeli sąd zastosuje areszt, obrońca przygotowuje zażalenie w terminie 7 dni.
Po wydaniu postanowienia praca obrończa nie kończy się. Trwa monitoring sytuacji, składanie wniosków o zmianę środka zapobiegawczego, kontrolowanie zasadności ewentualnych przedłużeń, kontakt z rodziną i przygotowywanie obrony w głównym nurcie postępowania karnego.
Zatrzymanie to krótkotrwałe pozbawienie wolności stosowane przez Policję lub inny uprawniony organ, ograniczone co do zasady do 48 godzin (z możliwością przedłużenia do 72 godzin po przekazaniu sądowi). Tymczasowe aresztowanie stosuje wyłącznie sąd, na wniosek prokuratora, początkowo na okres do 3 miesięcy, z możliwością dalszych przedłużeń. Różni się też cel: zatrzymanie służy umożliwieniu pierwszych czynności procesowych, areszt zaś zabezpieczeniu całego dalszego postępowania. Jeżeli masz wątpliwości co do statusu osoby bliskiej, zadzwoń do kancelarii, ustalimy to wspólnie.
Nie. Tymczasowe aresztowanie jest środkiem zapobiegawczym, a nie karą. Jego celem jest zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania, a nie ukaranie podejrzanego. Przez cały czas trwania aresztu obowiązuje zasada domniemania niewinności, gwarantowana przez Konstytucję RP, Europejską Konwencję Praw Człowieka oraz Kodeks postępowania karnego. O winie i karze rozstrzyga dopiero prawomocny wyrok sądu po przeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego.
Podstawowy okres aresztu wynosi 3 miesiące. W postępowaniu przygotowawczym można go przedłużyć łącznie do 12 miesięcy, a w postępowaniu sądowym łączny czas izolacji do wyroku pierwszej instancji nie powinien przekraczać 2 lat. Powyżej tych progów decyzję podejmuje sąd apelacyjny w wyjątkowych sytuacjach. Każde przedłużenie wymaga odrębnego postanowienia i może zostać zaskarżone w trybie zażalenia. Szczegółowe omówienie znajdziesz w sekcji o czasie trwania aresztu powyżej.
Wniosek o widzenie składa się na piśmie do organu, który dysponuje aresztowanym. W postępowaniu przygotowawczym jest to prokurator prowadzący sprawę, po wniesieniu aktu oskarżenia, sąd, przed którym sprawa się toczy. Wniosek powinien zawierać dane osoby ubiegającej się o widzenie, dane aresztowanego, sygnaturę sprawy oraz wskazanie pokrewieństwa lub charakteru relacji. Procedura trwa zwykle od kilku dni do tygodnia. Jeżeli organ odmawia zgody lub przewleka decyzję, adwokat może to zaskarżyć lub interweniować bezpośrednio.
Od powiadomienia kancelarii do posiedzenia aresztowego mija najczęściej mniej niż 24 godziny, ponieważ sąd musi rozpoznać wniosek prokuratora w terminie 24 godzin od przekazania zatrzymanego do swojej dyspozycji. Decyduje więc moment, w którym kancelaria zostaje zawiadomiona o zatrzymaniu. Im wcześniej, tym lepiej, najlepiej jeszcze tego samego dnia. Kancelaria Adwokacka Sieńko Pięta i Partnerzy odbiera zgłoszenia również poza standardowymi godzinami pracy.
Pomocne, choć nie obowiązkowe, jest zebranie kilku informacji: pełnych danych osoby zatrzymanej, jednostki Policji lub prokuratury prowadzącej sprawę, sygnatury akt (jeśli została podana), daty i przybliżonej godziny zatrzymania oraz informacji o znanych zarzutach. Jeżeli nie znasz wszystkich tych danych, i tak zadzwoń. Kancelaria pomoże ustalić brakujące informacje bezpośrednio w odpowiednich organach. Najgorszą decyzją w sprawach aresztowych jest zwlekanie z kontaktem.
Pomocne, choć nie obowiązkowe, jest zebranie kilku informacji: pełnych danych osoby zatrzymanej, jednostki Policji lub prokuratury prowadzącej sprawę, sygnatury akt (jeśli została podana), daty i przybliżonej godziny zatrzymania oraz informacji o znanych zarzutach. Jeżeli nie znasz wszystkich tych danych, i tak zadzwoń. Kancelaria pomoże ustalić brakujące informacje bezpośrednio w odpowiednich organach. Najgorszą decyzją w sprawach aresztowych jest zwlekanie z kontaktem.
Szybki kontakt, Adwokat Karny z Poznania – zapraszamy do
kontaktu przez całą dobę.
Wybierając wsparcie naszej kancelarii adwokackiej, zyskują Państwo pewność, że sprawa prowadzona jest przez specjalistów doskonale znających orzecznictwo poznańskich sądów oraz praktykę miejscowych prokuratur okręgowych oraz rejonowych. Stawiamy na transparentność, profesjonalizm oraz pełne, bezkompromisowe zaangażowanie w ochronę wolności oraz godności naszych klientów. W sytuacjach kryzysowych, gdy ważą się losy wolności osobistej, liczy się każda minuta oraz każde słowo. Zapraszamy do kontaktu z kancelarią adwokacką, aby zapewnić sobie lub bliskim bezpieczeństwo prawne na najwyższym poziomie oraz profesjonalną reprezentację przed organami państwowymi.
Kontakt
Zadzwoń lub napisz maila
tel. kontaktowy: +48 537 230 390
tel. kontaktowy: +48 695 690 098
adres e-mail: kancelaria@sienkoipartnerzy.pl
