Warto wskazać, że Sąd Najwyższy uznał, iż orzekanie na podstawie art. 206 § 3 kodeksu karnego wykonawczego. w przedmiocie umorzenia kwoty pieniężnej z tytułu środka karnego przepadku korzyści majątkowej należy do kompetencji sądu pierwszej instancji lub innego sądu równorzędnego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie rozłożenia na raty lub umorzenia kwoty pieniężnej orzeczonej tytułem przepadku stanowi „daleko posuniętą korektę prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego”, wobec czego trudno jest zgodzić się z poglądem jakoby 14 właściwym był tutaj urząd skarbowy. Upoważnienie organu pozasądowego do wydawania takich rozstrzygnięć, w trybie wymykającym się spod kontroli instancyjnej właściwego sądu, kolidowałoby bowiem z powagą rzeczy osądzonej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania karnego (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2012 roku, sygn. akt I KZP 16/12).

Natomiast jeśli wykonaniu podlega orzeczony prawomocnym wyrokiem przepadek przedmiotów pochodzących z popełnienia przestępstwa lub przedmiotów które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, sąd powinien postąpić w myśl art. 187 k.k.w., to znaczy niezwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku przesłać urzędowi odpis tego wyroku lub wyciąg w celu przeprowadzenia egzekucji według przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 27 k.k.w.). Jeśli natomiast orzeczono przepadek równowartości wymienionych przedmiotów (art. 44 § 4 k.k.), sąd powinien – zgodnie ze stosowanym odpowiednio w takim wypadku art. 206 § 1 k.k.w. – wezwać osobę zobowiązaną do uiszczenia kwoty stanowiącej ową równowartość.

Analogiczne rozumowanie można przeprowadzić w odniesieniu do kwestii rozkładania na raty podlegającej uiszczeniu kwoty równowartości przedmiotów podlegających przepadkowi. Brak jest powodów, dla których to urząd skarbowy, a nie sąd miałby podejmować decyzje w przedmiocie rozkładania na raty podlegającej uiszczeniu kwoty stanowiącej równowartość orzeczonego przepadku. Według art. 206 § 1 k.k.w. odpowiednio stosuje się nie tylko § 1 tego przepisu, ale także jego § 2. Przepis ten nie tylko przesądza o tym, że omawianą tu kwotę pieniężną można rozłożyć na raty, ale także o tym, że decyzje w tym przedmiocie podejmuje sąd. Wynika to bowiem z art. 49 – 51 k.k.w., do których odpowiedniego stosowania – z zastrzeżeniem skróconego okresu rozłożenia na raty do 6 miesięcy – odsyła z kolei art. 206 § 2 k.k.w.

Powyższe nie oznacza, iżby w wypadku ściągnięcia równowartości orzeczonego przepadku ustawodawca nie przewidział roli urzędu skarbowego. Egzekucja, o której mowa w art. 27 k.k.w., nie kończy się bowiem na wezwaniu skazanego do uiszczenia stosownej kwoty i na podjęciu decyzji co do rozłożenia jej na raty, odroczeniu płatności czy umorzeniu. Pozostałe czynności, jako że przepisy k.k.w. nie stanowią w tym zakresie inaczej, dokonywane są przez urząd skarbowy, stosownie do art. 27 k.k.w., w ramach porządku ukształtowanego przez przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przypadku egzekwowania obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość przedmiotów podlegających przepadkowi mamy więc do czynienia ze swoistym podziałem kompetencji pomiędzy sąd pierwszej instancji oraz urząd skarbowy. Sąd wykonuje czynności, które wprost powierza mu ustawa (art. 187, art. 206 § 1 oraz art. 49 – 51 w zw. z art. 206 § 2 i 3 k.k.w.). Pozostałe czynności egzekucyjne przeprowadzane są przez urząd skarbowy, który generalnie powołany jest do wykonywania orzeczeń w przedmiocie przepadku (art. 27 k.k.w.). Generalnie rola urzędu skarbowego zaczyna się wtedy, gdy skazany nie uiści ciążących na nim należności dobrowolnie. Jak trafnie wskazuje w swoim piśmie przedstawiciel urzędu prokuratorskiego, taki podział właściwości nie jest w postępowaniu wykonawczym niczym niezwykłym (patrz: uchwała Sadu Najwyższego z dnia 24 maja 2007 roku, sygn. akt I KZP 12/07).